Het was alsof er een heel klein straaltje licht door de donkere gordijnen begon te schijnen, een ochtend als iedere andere maar iets leek anders, was het dat kleine beetje extra licht of was het maar verbeelding. Het openen van de gordijnen bracht de rest van het daglicht naar binnen en alles leek weer normaal, het begin van een dag vol met nieuwe uitdagingen en mogelijkheden.
Waar was dat kleine beetje licht gebleven, was het verloren of opgegaan in de rest van het licht dat zo bekend is bij het begin van de dag? Het momentje was voorbij, de dag scheen zoals iedere andere en niets gaf ook maar het idee dat deze dag een andere was, dat er een extraatje was geweest. Toch was het er, zelf waargenomen en daarmee een feit. Ondanks dat het niet meer te delen of nogmaals tevoorschijn te halen is, is het deel van mijn geschiedenis geworden.
En wie zijn wij dan wel, de vernederlander die graag langer wil werken, de mensheid die gebukt gaat onder graaipsychopaten, de zondige mens of misschien gewoon een stelletje ikken die slachtoffer zijn van wij?
Misschien had Maxima het wel bij het rechte eind toen ze zei dat de Nederlander en/of de nederlandse cultuur niet bestaat. Natuurlijk snel neegeslagen door de o zo correcte denkinfiltratiemafia legde ze de vinger daar waar weinigen het zoeken. De zo gezochte eigenheid wordt al snel ergens anders neergelegd dan daar waar ie misschien wel thuis hoort, bij jezelf.
Een ernstige psychologische aandoening waar velen aan lijden, niet alleen in onze moderne tijden maar al vele millennia steekt dit fenomeen de kop op. Tijdloos en schijnbaar onuitroeibaar blijft daderisme onze mensheid teisteren. Als ondergeschoven kindje krijgt het bijna nooit de aandacht die het verdient en staat het maar al te vaak in de schaduw van haar grote tegenhanger en aandachtsmagneet.
Nu is daderisme ook niet eenvoudig enkelvoudig te zien en oorzaak en gevolg worden nogal eens omgedraaid waardoor de focus wederom op haar grote tegenhanger wordt gelegd. Hoe kan het toch zijn dat iets waar velen bijna dagelijks onder lijden geen weg vindt naar een openlijke bespreking van zowel symptomen als oorzaak?
Alleen op de wereld ben je vrij en verantwoordelijk en met meerderen wordt die vrijheid en verantwoordelijkheid gedeeld. Toch leeft er nogal eens een knagend gevoel dat er beperkingen in vrijheden bestaan. Gelukkig maar zou ik zeggen maar dat lijkt een contradictie die tot wat kortsluiting in hersenpannetjes leidt. Een poging tot het kweken van mogelijk begrip is dan ook averechts werkend veelal tegen dovemansoren gericht.
Een bijtje heeft nectar nodig als voedsel en de bloemen hebben de bijtjes weer nodig voor bestuiving en voortplanting. De bloem kan niet stoppen met nectar produceren en de bij kan niet stoppen met heen en weer vliegen, zou één van hen die verantwoordelijkheid niet nemen dan was het met beiden gedaan. Zowel de bloem als de bij houden elkaar in leven en produceren als bijproduct ook nog honing, vruchten en lekkere geuren.
U kent Herman, die joviale vent die al jaren een leven leidt als vele anderen, een baan met kansen, een vrouw die er mag zijn, kiddo’s die het goed doen en verzekerd van vele zaken voor later. Die Herman heeft het goed voor elkaar, huisje, auto, vakanties, caravan, motor en nog wat meer zaken die het leven op deze boerderij wat veraangenamen.
Herman is blij, tevreden en voelt zich, op wat uitingen in het reclameblok na, gelukkig. Een leven volgens het boekje en nog kunnen genieten ook, iets wat meer mensen zouden moeten doen. Herman prijst zich gelukkig met alle verworvenheden en kansen die hij heeft weten waar te maken, de wereld biedt het allemaal en dat zou eigenlijk gevierd moeten worden, met mate, dat dan weer wel.
Herman is ook dankbaar, dankbaar voor de vooruitgang die tot zijn levensvreugde leidt, dankbaar voor de voorzieningen en voorzienigheid van de bouwers van deze samenleving. De prijs hiervoor in belastingen, een prima deal volgens Herman, vind maar eens een betere prijs/kwaliteitsverhouding ergens op deze wereld. Ook de set van regels en beprekingen is voor Herman het fundament van de mogelijkheid tot werkelijke ontplooiing en wordt dan ook van harte onderstreept. Het wordt zelfs aangemoedigd om tot nog verdere perfectie te komen, als de regels van nu al tot dit kunnen leiden, waar zouden betere regels dan niet uit kunnen komen? Er leeft en droom, regels als leidraad tot succes en vooruitgang en euh, nee Herman is geen ambtenaar.
Als rechtgeaarde regelsfetisjist heeft Herman natuurlijk ook een oordeel over regels, per definitie is het goed dat er regels zijn maar de inhoud is voor verbetering vatbaar, ook numeriek kan er nog wel wat bij want dat leidt tot steeds verdere ordening van de chaos die soms door Herman wordt gezien. Een chaos die door non-conformisme aan de reeds bestaande regels wellicht ingeperkt kan worden door meer en betere regels.
Het is de basis van de kritiek van Herman op de maatschappij, er zijn helaas wat mensen in deze maatschappij die het fundament van de orde aan gort helpen. Subversieve elementen die bewust of onbewust de regels niet als basis zien voor de mogelijkheid tot een fijn en gelukkig leven. Zouden meer mensen zich nu maar conformeren aan de regels en de normaal, in bijna perfecte vorm door hemzelf uitgebeeld, dan kwam het allemaal wel goed.
Herman is dan ook een maatschappelijk zeer betrokken persoon, een persoon met een missie die vele anderen vooruit kan helpen. Hij laat dan ook geen gelegenheid voorbij gaan om op enige wijze de blijdschap en vreugde van vooruitgang te laten zien. De kinderen met een fietshelmpje op, een geel hesje op de motor en ja, zijn auto is uitgerust met een snelheidsbegrenzer. Ook de fluoridebehandeling van de tanden vindt nog regelmatig plaats evenals de jaarlijkse griepvaccinatie.
Sinds kort heeft Herman een nieuwe vorm van uiting van vreugde gevonden, het bewust opzoeken van situaties waarin conformerend gedrag vertoond kan worden. Mocht u ooit achter iemand gereden hebben die bij het naderen van een kruising niet doorreed omdat er geen verkeer aankwam maar rustig wachtte tot er wel verkeer kwam dat dan voorrang verleend werd dan heeft u Herman al gezien in zijn nieuwe missie. Regels zijn er tenslotte niet voor niets, als je niet kunt laten zien dat je eraan conformeert dan lijkt het wel alsof je ze niet meer respecteert. Dat zou een grote zonde betekenen en disrespect jegens datgene dat de regels je hebben gebracht, een bijna religieuze godslastering.
Het geloof van Herman, ik noem het maar Hermanisme.
Herman is blij, tevreden en voelt zich, op wat uitingen in het reclameblok na, gelukkig. Een leven volgens het boekje en nog kunnen genieten ook, iets wat meer mensen zouden moeten doen. Herman prijst zich gelukkig met alle verworvenheden en kansen die hij heeft weten waar te maken, de wereld biedt het allemaal en dat zou eigenlijk gevierd moeten worden, met mate, dat dan weer wel.
Herman is ook dankbaar, dankbaar voor de vooruitgang die tot zijn levensvreugde leidt, dankbaar voor de voorzieningen en voorzienigheid van de bouwers van deze samenleving. De prijs hiervoor in belastingen, een prima deal volgens Herman, vind maar eens een betere prijs/kwaliteitsverhouding ergens op deze wereld. Ook de set van regels en beprekingen is voor Herman het fundament van de mogelijkheid tot werkelijke ontplooiing en wordt dan ook van harte onderstreept. Het wordt zelfs aangemoedigd om tot nog verdere perfectie te komen, als de regels van nu al tot dit kunnen leiden, waar zouden betere regels dan niet uit kunnen komen? Er leeft en droom, regels als leidraad tot succes en vooruitgang en euh, nee Herman is geen ambtenaar.
Als rechtgeaarde regelsfetisjist heeft Herman natuurlijk ook een oordeel over regels, per definitie is het goed dat er regels zijn maar de inhoud is voor verbetering vatbaar, ook numeriek kan er nog wel wat bij want dat leidt tot steeds verdere ordening van de chaos die soms door Herman wordt gezien. Een chaos die door non-conformisme aan de reeds bestaande regels wellicht ingeperkt kan worden door meer en betere regels.
Het is de basis van de kritiek van Herman op de maatschappij, er zijn helaas wat mensen in deze maatschappij die het fundament van de orde aan gort helpen. Subversieve elementen die bewust of onbewust de regels niet als basis zien voor de mogelijkheid tot een fijn en gelukkig leven. Zouden meer mensen zich nu maar conformeren aan de regels en de normaal, in bijna perfecte vorm door hemzelf uitgebeeld, dan kwam het allemaal wel goed.
Herman is dan ook een maatschappelijk zeer betrokken persoon, een persoon met een missie die vele anderen vooruit kan helpen. Hij laat dan ook geen gelegenheid voorbij gaan om op enige wijze de blijdschap en vreugde van vooruitgang te laten zien. De kinderen met een fietshelmpje op, een geel hesje op de motor en ja, zijn auto is uitgerust met een snelheidsbegrenzer. Ook de fluoridebehandeling van de tanden vindt nog regelmatig plaats evenals de jaarlijkse griepvaccinatie.
Sinds kort heeft Herman een nieuwe vorm van uiting van vreugde gevonden, het bewust opzoeken van situaties waarin conformerend gedrag vertoond kan worden. Mocht u ooit achter iemand gereden hebben die bij het naderen van een kruising niet doorreed omdat er geen verkeer aankwam maar rustig wachtte tot er wel verkeer kwam dat dan voorrang verleend werd dan heeft u Herman al gezien in zijn nieuwe missie. Regels zijn er tenslotte niet voor niets, als je niet kunt laten zien dat je eraan conformeert dan lijkt het wel alsof je ze niet meer respecteert. Dat zou een grote zonde betekenen en disrespect jegens datgene dat de regels je hebben gebracht, een bijna religieuze godslastering.
Het geloof van Herman, ik noem het maar Hermanisme.
We zijn het of willen het zijn, geen mooier streven dan het toonbeeld van tolerantie te kunnen zijn. Althans, da’s zo ongeveer de geldende norm in ons kikkerlandje. Kwaken over tolerantie kunnen we als de beste maar kunnen we ook tolerant zijn?
Eerst waren het de duitsers en na wat jaartjes oorlogswonden likken zijn we ze toch maar als buren gaan zien die we ‘s zomers op het strand in onze omgeving tolereren. We zetten ze nog steeds af zodra we kunnen en verrekenen hiermee het stigma van de door de duitsers gegraven kuilen op het strand. Wat later kwamen italianen en spanjaarden onze tolerantiegrens verkennen en uiteindelijk vonden ook zij een plaats in onze veelgeprezen en tolerante multiculturele samenleving. Paëlla gaat hier niet zo goed maar de pizza’s, macaroni en spaghetti zijn naast het italiaanse ijs en de vele koffiespecialiteiten toch een omvangrijk deel van onze cultuur geworden. Heerlijke tolerantie om van te watertanden.
volgende berichten »« vorige berichten