En daar is ie dan, uw wake-up call, of voor de lang opblijvers, uw slaapmutsje.
Een persconferentie met onze eigen heer Donner, nou donnerwetter maar weer, de iraniërs zijn uw volgende bedreiging. Mocht u ook nog maar één zin van deze angstzaaier pur sang tot realiteit bevorderen dan wens ik u veel geluk op deze mooie dag, het heeft zijn effect weer bereikt.
Het lijkt wel of de doorzichtigheid steeds verder wordt opgevoerd, een testcase om te zien in hoeverre de mensheid daadwerkelijk slaapwandelt. Was 9-11 al een showcase met losse eindjes die tot complete kabeltouwen gesponnen konden worden, de daaropvolgende aanslagen in Madrid en Londen gaven een nog wat treuriger beeld.
Ooit was Ik alleen, er was niets behalve Ik.
Ik was alles. Ik kon doen en laten wat Ik wilde, had volledige vrijheid maar was daardoor ook zeer beperkt, Ik kon eigenlijk maar één dingetje doen, zijn. Zou Ik wat willen beleven dan kon dat niet omdat er niets anders was dan Ik. Daar was Ik dan, niets hield Me tegen maar zolang Ik slechts één geheel was, dat alles was, kon Ik niets beleven.
Was het biljoenen jaren dat Ik alleen was of slechts een fractie van een biljoenste seconde? Er was geen afstand, geen plaats en daarmee ook geen tijd, Ik was, ben en zal altijd zijn.
Onder een meerderheid lijkt een vorm van consensus te bestaan met betrekking tot dieven, dieven zijn slecht. Niemand hoort aan het eigendom van een ander te komen en dat is wet geworden. En niet alleen wet, het is een volledig vast verankerd beeld in de beleving van onze burgers dat het welhaast onvoorstelbaar maakt dat iemand daar anders over zou kunnen denken.
In het geval ik me niet tot de brave burgers reken en ook niet tot de dieven wordt het misschien mogelijk om het eens van een afstandje te bekijken, eventjes uit de tweedeling dief of niet en de mogelijkheid doet zich voor om keuzes af te wegen zonder te kiezen.
Het zit in het hoofd maar toch niet heus, er zit wel wat maar dat is niet je eigen leiderschap, het is de omgeving ofwel je perceptie van de omgeving die je leidt. Anarchie in de straten een gruwel? Wat dacht je van anarchie in je hoofd? Zonder enig leiderschap in het hoofd ben je niet meer dan een speelbal van externe stimuli en maak je niets waar van een mogelijke bestemming, zelfbestuur.
Het mooi gebrachte maar inhoudsloze gemeenschapsgevoel is zo groot geworden dat de individu volledig ondersneeuwt, niet aan een zelf gekozen maar aan een opgedrongen doel. De mening en visie van anderen is belangrijk geworden, zo belangrijk zelfs dat er twijfel aan de eigen visie ontstaat, doe ik het wel goed, wat zou hij of zij vinden en alsof dat allemaal nog niet genoeg is wordt er ook nog een sausje angst overheen gelegd door poppenspelers die precies weten wat ze doen, ze houden je bezig, entertainen je en geven je het beeld dat je niet goed genoeg bent.
We leven in een wereld met en voor elkaar, althans dat is de MSM punchline die ons een gevoel van saamhorigheid doet beleven. We leven ook wel met en voor elkaar maar dan niet ten individuele bate, er ligt een ander doel voor, een doel dat onze propagandisten iedere keer weer feilloos weten te verhullen in toch wel doorzichtige leugens.
De leugen dat conformiteit aan het systeem van geldwaarde tot een betere wereld vol saamhorigheid leidt. Een humanitaire ramp wordt uitgedrukt in geld, een mislukte oogst ook, zelfs hulp kan schijnbaar enkel in geld uitgedrukt worden. Het opgedrongen denken in geld leidt misschien wel tot een wereld vol psychopaten die saamhorigheid enkel als begrip kennen zonder het werkelijk te begrijpen.
Voor hen die wat te kiezen hebben en zij die onbewust zijn van keuzemogelijkheden.
Ieder moment van de dag kan en mag je keuzes maken, ieder moment weer. Maak je ze bewust en rijd je zelf of zit je lekker comfortabel en laat je je rijden over de weg die de chauffeur neemt. Maakt het eigenlijk wel uit welke keuze gemaakt wordt of is het een vorm van vrijheid die je elkaar kunt gunnen?
volgende berichten »« vorige berichten