De poppenspelers lijken eruit te zijn gekomen, uw bijdrage aan uw bestaan wordt verhoogd. Natuurlijk deed u al veel te weinig om te kunnen bestaan en vandaar dat er wat meer van u gevraagd gaat worden. Nou ja, gevraagd is misschien wel heel eufemistisch, u krijgt een zeer zware morele molensteen om uw nek geknoopt en bij de afdracht wordt u graag geholpen door met mooie papieren zwaaiende incasseerders al dan niet ondersteund door wat geüniformeerde geweldsmonopolisten.
Daar de poppenspelers slechts veredelde boekhouders zijn kunnen zij slechts in geld rekenen, getalletjes die wat om het lijf zouden hebben. De onbetaalbare glimlach of uitgestoken hand om elkaar te helpen past niet in hun grootboekrekeningschema en telt dan ook niet mee wanneer de balans opgemaakt wordt. Toch proberen ze het wel en noemen het zorg. Een aardige poging maar dan ook niet meer dan dat. Wat onze boekhouders onder zorg verstaan is een verdienmodel en dat betekent dat aan iedere handeling een prijs gehangen moet worden waarbij iedere handeling bij moet dragen aan winst. In de koppies van de boekhouders is het nu eenmaal onbestaanbaar dat iets kan voortbestaan zonder dat het bijdraagt aan winst, neutraal qua kosten is wel een minimumvereiste.
Een veelgebruikte term die gehandhaafd of bewaard moet worden omdat ie verstoord zou kunnen worden. Een kleine blik op de woorden laat zien dat het om een vrij toegangkelijke hiërarchie of regelmaat gaat. Openbaar maakt het voor een ieder toegangkelijk en de orde verwijst naar de hiërarchie of regelmaat. Waar het in de reguliere omgang met deze term veelal draait om het voorkomen van anarchie geeft deze term zeer specifiek haar bereik aan.
Vrije toegangkelijkheid voor een ieder impliceert een keuzemogelijkheid, hetzij je wenst toegang ofwel je blijft buiten. Een blog als dit is ook openbaar, met vrijwel iedere browser heeft u de mogelijkheid toegang te verschaffen tot de informatie die hierop aanwezig is. Niet alleen dat, ook heeft u de mogelijkheid om van gedachten te wisselen over bepaalde zaken. En, net zoals u waarschijnlijk wel gewend bent, heersen er wel eens opvattingen die niet geheel met elkaar overeen komen. Niets nieuws. Op dit vrij toegangkelijke blog zijn een aantal mensen aanwezig die de ruimte voor elkaar en elkaars visie zo groot mogelijk wensen te houden teneinde niet te verzuipen in tunnelvisies die uiteindelijk enkel kunnen leiden tot stellingname. Afstand tot het onderwerp om ruimte te creëren die ingevuld kan worden. Deze openbare ruimte is derhalve beperkt en slechts zo groot als de ruimte die elkaar geboden wordt.
Magnetisme en holisme in een aards perspectief, niet zo heel vaak op zo'n wijze bijeengebracht.
Ed Leedskalnins werk licht de sluier op naar een tastbare connectie met het bestaan, allereerst een blik op de effecten (vanaf 1:45)
Wanneer we onze hoeders, media, bromsnorren, buurmannen en buurvrouwen mogen geloven bent u het niet waard om vertrouwd te worden. Okee, als buurman of buurvrouw zou het misschien nog gaan maar die tokkies een paar straten verderop zijn toch echt niet te vertrouwen en voor hen bent u ook slechts een onbetrouwbaar sujet dat maar ten koste van hun leeft.
Gelukkig hebben we nog wat grijnzende gekostumeerde clowns in politiek pakkie die wel te vertrouwen zijn, althans zo moet het lijken. Zodra iemand om vertrouwen vraagt zou er misschien een belletje kunnen gaan rinkelen maar de vertrouwenskwestie wordt al snel gedirigeerd naar anderen die niet zo betrouwbaar zouden zijn. Zo beschermen een aantal clowneske apen ons schijnbaar tegen allerlei individuen en groeperingen die maar niet te vertrouwen zijn. De grap is dat zij onbetrouwbare zaken nodig hebben om hun eigen onbetrouwbaarheid achter te verschuilen. Oh, u ziet het tóch? Snel een nog grotere onbetrouwbaarheid introduceren zodat u daar lekker op los kunt gaan.
Vrijheid, een woord met een welhaast magische klank dat lijkt te staan voor ultiem leven in utopia. Te pas en te onpas wordt het gebruikt om te appelleren aan mogelijkheden om een nieuw land binnen te stappen waar alle beslommeringen van de huidige samenleving plotsklaps verdwenen zijn. De vele verwijzingen naar vrijheid doen vermoeden dat zo'n utopia bestaat maar wat doen we hier dan nog met z'n allen?
Vrij willen zijn maar toch niet in het vrijheidsutopia leven lijkt nogal tegenstrijdig, misschien bestaat zo'n utopia simpelweg niet of is het de weg naar die vrijheid die het wat lastig maakt. Hoe dan ook, zouden velen al in dat utopia leven of zou er een eenvoudige weg naar toe leiden dan was het woordje vrijheid zijn magische klank reeds lang verloren. Als we er vooralsnog maar even van uitgaan dat het utopia bestaat dan resteert de focus op de weg en kan deze beschouwd worden.
Wie krijgt ze nu niet zo af en toe eens, boetes. Waren het vroeger nog gele bonnetjes met een doorslagje, tegenwoordig komen ze uit de mobiele printer gerold, even wat codes intoetsen en de boete is een feit. Je krijgt ze te pas en te onpas, zwanger creperend of niet, de boete zal geschreven, of liever gezegd, ingetoetst worden.
Natuurlijk valt er wat voor te zeggen, zo'n boete. Niet zo heel veel maar toch zou ik graag eens een poging wagen, gewoon om te kijken of het lukt.
volgende berichten »« vorige berichten