Een bekende vraag. Wat was er eerder, de kip of het ei? Een nogal suggestieve vraag die vraagt een keuze te maken tussen één van twee onlosmakelijk verbonden zaken. De antwoorden die gegeven worden zijn divers en lopen uiteen van onzin tot klinkklare onzin enkel omdat getracht wordt een antwoord op de vraag te geven.
De vraag veronderstelt dat er een tijd bestaat tussen het ontstaan van de kip en het ei, iets dat door het aanhoren van de vraag eenvoudigweg aangenomen wordt en als basis dient voor de zoektocht naar het antwoord. Een schijnbaar heel eenvoudige vraag creëert een premisse waarop iedere mogelijke logica gebouwd kan worden die logisch kloppend tot de wonderbaarlijkste voorstellingen leiden. Prachtige verhalen, Darwinistisch onderbouwde theorieën en nog meer wetenschappelijke zaken zijn allemaal te bouwen op deze eerste aanname dat er tijd bestaat tussen het ontstaan van de kip en het ei. Heel mooi allemaal, het heeft echter weinig met de realiteit te maken.
Het zou zo maar de titel van een gedicht kunnen zijn, een innerlijke wens of een mooi gevoel. Dat is het echter niet, 't is een blik op wat samen vooralsnog inhoudt op ons mooie planeetje.
Samen leven we maar samen maken we elkaar dood.
Samen zijn we mensen maar gedragen ons als beesten.
Samen hebben we alles maar de meesten echter niets.
Samen kunnen we alles maar doen slechts wat de enkeling opdraagt.
Creatief zijn, iets maken dat er nog niet is, iets manifesteren dat in de fantasie leeft maar nog niet werkelijk bestaat. Voor velen een heerlijkheid om met muziek, poëzie, schilderkunst en nog meer vormen van expressie iets wezenlijks te maken dat onwezenlijk is. Een gevoel dat haar uiting vindt en gevangen wordt in iets tastbaars, hoorbaars of zichtbaars. Soms lijkt het wel of het tot leven komt wanneer het gevoel dat de artiest in de creatie stopt ervaren wordt door het publiek. Of het nu een schilderij is dat de ontroering van een vergezicht pakt of een muziekstuk dat perfectie in harmonie voelbaar maakt, er wordt iets geraakt wanneer het kunststuk voorbij gaat aan zichzelf en niet meer als kunststuk wordt ervaren. Een beleving die voorbij gaat aan de tastbare creatie. Kunst die tot leven komt.
Doet u straks ook nog even leuk mee aan het feest der democratie en laat u ook uw stem horen?
Mooi, dan kan het na 12 september eens heerlijk rustig worden in den lande. Een ieder die eensgezind maar toch verdeeld naar de stembus wandelt en daar zijn of haar vertegenwoordiger kiest kan daarna weer voldaan op de bank ploffen om op de televisie te zien hoe de door hun gekozen vertegenwoordigers elkaar bekijven. Een prachtig schouwspel dat in stilte genoten mag worden.
Wie is dat toch, die door en door slechte charlatan die continu op zoek is naar zieltjes om ze in zijn hel te laten lijden? Door velen wordt ie de duivel of satan genoemd, Mefisto, Azazel, Beëlzebub en Lucifer zijn ook veelgehoorde namen en zelfs onze Joost die het mag het weten verwijst ernaar. Een duister maar ook veelzijdig figuur.
Voor velen vertegenwoordigt de duivel het kwaad, iets dat schijnbaar al bestond nog voor dat er ook maar één mens op aarde kwam. Het duistere kwade tegen het lichte goede, een eeuwige strijd waar, hoe kan het ook anders, de mens in betrokken is geraakt.
Velen hebben een ideaal en uiten dat ook graag onbekommerd, het idee van vrije meningsuiting. Levend in de wereld zoals onze voorouders en wij hem gebouwd hebben wordt deze wereld dan min of meer als een gezamenlijk project gezien, iets dat samen gebouwd en ook samen gewijzigd kan worden tot iets dat aan de eigen wensen zou kunnen voldoen. Om aan deze innerlijke wens uiting te geven wordt er regelmatig door wat lieden geroepen hoe het zou moeten vanuit een eigen overtuiging of vanwege het charisma van een roeptoetert die het mogelijk maakt mensen zijn mening te laten verkondigen.
volgende berichten »« vorige berichten