Kranten staan er van vol, TV-programma's worden er mee volgepraat en ook op het internet is er één thema dat de hoofdrol speelt. Geld en crisis. En dan wel ons geld waar wij als belastingbetaler toch maar iedere keer weer meer van af gaan dragen om onszelf daarmee te beroven van eigen waarde.
Een prachtig spektakel als het niet zo in en in triest was. Die paar briefjes en munten die er nog zijn en voor de rest wat bitjes in een computer beheersen een zeer groot deel van ons leven. Schande wordt er van gesproken wanneer er weer eens een paar zelfbenoemde machthebbers een greep doen in uw portemonnee of uitkeringen omlaag gaan. Nog meer schande wordt gesproken van de top in de bankierswereld die maar blijft graaien in een grote pot met geld.
En je al mijn aandacht schonk
Zonder oordeel en vooringenomenheid
Enkel inleven in jouw verhaal
Een voorstelling beleven bij wat jij vertelt
Een beleving die je met mij deelt
Wat wou je eigenlijk zeggen dat mijn beleving wordt
Wou je echt wat met me delen
Of was het slechts een bevestiging die je zocht
Graag wil ik u een zakelijk voorstel doen, dit is een serieus aanbod dat u eigenlijk niet kunt weigeren, dit wordt u zo meteen wel duidelijk.
Dit is het aanbod, u begint een nieuwe onderneming of u breidt uw huidige onderneming uit. Het is mij om het even wat u doet of gaat doen, ik zal graag uw partner zijn ongeacht in welke branche u zich bevindt zolang het maar legaal is. Ik kan u geen kapitaal verstrekken, daar moet u zelf voor zorgen. Ik zal geen arbeid voor u verrichten, ook dat is geheel uw verantwoordelijkheid. Wat ik wel voor u zal doen is u vragen zich aan allerlei regels met betrekking tot uw producten en diensten te houden, u vertellen hoeveel en hoe vaak u uw medewerkers betaalt en wanneer en waar u uw onderneming mag drijven. Dit is mijn rol in de deal, u vertellen wat u moet doen, wat u wel en niet mag.
Ik hoor hier niet, of beter gezegd, ik heb wat moeite om wakker te zijn in deze wereld. Het begint 's morgens al. Voordat het hele mechanisme dat voor het gemak maar even ik genoemd wordt in staat is om een paar passen te doen en zich te concentreren op wat er om zich heen gebeurt, gaat er behoorlijk wat tijd voorbij. Het lijkt het wel of er een vorm van weerzin overwonnen moet worden. Zonder sloten koffie en een tijd van rustig, rustig, dan kan ik even wakker worden onwikkelt de dag zich meestal als hel op aarde. Slechts wanneer daadwerkelijk de tijd genomen wordt om rustig de transitie van slaap naar beleving van de wereld om ons heen te doorlopen lijkt de dag wat minder zwaar, mogelijk zelfs leuk.
De wereld moet uniform, tenminste wanneer je je oren te luisteren legt bij een meerderheid van de bevolking en haar hoeders. Des te uniformer de wereld des te makkelijker is de omgang met elkaar en des te minder is het nodig dat er rekening gehouden hoeft te worden met elkaars uniciteit. Aanpassen is het motto en dat wordt maar al te graag geroepen bij monde van een democratische meerderheid.
Of het nu gaat om buitenlanders die zich maar aan moeten passen of om werklozen met een uitkering, er wordt uit alle macht getracht een model te propageren waarin iedereen moet passen. Kaders worden bedacht en van een ieder wordt verwacht dat ie moeite doet om zichzelf binnen deze kaders te wringen. Vanuit de gedachte dat samen leven nu eenmaal om aanpassing vraagt is het bijna een mondiale volkssport geworden om zo goed mogelijk binnen de kaders te komen en te blijven.
We willen het graag zijn en wanneer het oor ergens te luisteren wordt gelegd zijn we het schijnbaar ook. Ondanks wat beperkingen zijn we autonoom. Oké, de meesten zijn vernederlander met de daarbij behorende regels, werknemer of werkgever met de daarbij behorende regels en in de omgang met elkaar zijn we ook verbonden door wat regeltjes. Mogelijk zijn de regeltjes die gelden niet indringend genoeg om het gevoel autonoom te zijn in de weg te staan. Een gevalletje gevoelde autonomie versus autonomie.
volgende berichten »« vorige berichten