Heeft u wel eens bedacht waarin u allemaal gelooft? In God, in vrijheid, in democratie of vooruitgang? Veelal wordt geloofd in abstracties die, hoewel leuk om mee te spelen, maar bar weinig met de werkelijkheid te maken hebben. De werkelijkheid bestaat uit mensen en de interacties met de omgeving.
Iedere religie is een geloofsysteem en de nadruk ligt op het systeem in deze. Elk systeem is derhalve als religieus element te zien, iets waar je jezelf aan op kunt geven. Geloof je in het systeem dat statisme heet dan geef je jezelf daaraan op, geloof je in een man met een baard op een wolkje, ook dan geef je jezelf op. De grap van alle systemen is de pretentie dat ze ten goede komen aan het individu, een vals voorwendsel daar een systeem slechts kan bestaan wanneer het individu zichzelf eraan opoffert. Het enige systeem dat ten goede komt aan het individu is het geloof in het individu, de rest is een verkooppraatje.
Naar verluidt hebben de eerste mensen wat rondgezworven op dit planeetje als jagers en verzamelaars. Solitair levend woonden ze in grotten en sloegen ieder ander mens met een knots de schedel in. Hoe het mogelijk is dat er toch nog wat aan voortplanting en grootbrengen van kroost werd gedaan wordt er helaas niet bij verteld en schijnbaar heeft het dan ook vele duizenden jaren mogen duren voordat de vroegere mens doorkreeg dat er ook samen te werken was om een bestaan te leiden.
Toen de mens na zovele jaren opeens zo slim was geworden dat ie ging samenwerken en samenleven met andere mensen kwam er iets dat leek op taakverdeling. Het jagen werd door mannen gedaan en het aan elkaar knopen van wat vellen tot kleding door vrouwen. Wat later werd ontdekt dat zaden in de grond stoppen wat opleverde en kwam er een volgende taak bij voor de gemeenschap. Pottenbakken en domesticatie van dieren waren wat volgende stapjes en zo werd het takenpakket gaandeweg steeds uitgebreider. Taken verdelen en voor elkaar zorgen leidde tot de intrede van wat nu nogal eufemistisch beschaving wordt genoemd.
Zou het werkelijk bestaan, een bestaansminimum? Sla je de kranten open of volg je wat gezever op de kijkbuis dan lijkt er daadwerkelijk een bestaansminimum te zijn dat in de ogen van velen nog veel te hoog ligt. Met andere woorden, er kan nog wel wat af. Vooral mensen die door hun zaligverklaarde slavenarbeid net een paar honderd euro meer overhouden dan 5 euro per maand schijnen er een mening op na te houden die de minder kapitaalkrachtige positie van anderen graag nog wat bevestigt.
Rationalisatie van de eigen situatie als zijnde een respectabele is slechts een placebo-effect. Het feit dat er mensen zijn die het minder hebben lijkt een vorm van voldoening te schenken. Niet alleen voldoening maar ook een primitieve uitwijkmogelijkheid die plaats lijkt te bieden om ook de minder bedeelden verantwoordelijk te houden voor het bestaan van wat narigheid in de eigen situatie. Ondanks de gevoelde, en op diverse fora en commentaren hardop uitgesproken, haat jegens hen die minder hebben zijn deze simpele zielen volledig afhankelijk van deze mensen die ze als uitlaatklep gebruiken. Een ego-bevestiging en zwaktebod.
Er is niets dat alles is
Een terugkerende gedachte
Als belevenis
Uit liefde die niets verwachtte
Kwam het hart van dat wat is
Dit is er eentje voor alle machtswellustelingen op deze aardkloot. Mocht je denken dat er een ultieme macht te behalen valt door steeds verdere ontmenselijking dan heb ik er eentje waar je je tanden eens op stuk kunt bijten.
Natuurlijk ben je al tijden bezig om je macht uit te breiden en daarvoor schroom je niet om anderen aan te doen wat je niet zou willen dat jezelf aangedaan wordt. Niets nieuws onder de zon, dit gebeurt al duizenden jaren en waarom zou jij nou net degene zijn die iets van de geschiedenis leert. En natuurlijk moet je mee in de rat-race want als jij het niet doet dan doet een ander het wel. Gelijk heb je en daarmee ben je verantwoordelijk voor datgene wat je zelf onontkoombaar acht.
Op een vroege zaterdagmorgen wat naar buiten kijkend zie ik wat sneeuw en een stralend zonnetje, iets wat ik een aantal uren daarvoor niet waarnam brengt nu wat vreugde de dag binnen. Op dit moment vind ik het heerlijk dat de zon schijnt en daarmee ben ik blij dat ie er is. Op hetzelfde moment wordt ik geconfronteerd met wat uitlatingen die een vorm van absolutisme vragen, die waarheid claimen en alles wat ik er zelf van vind in de schaduw daarvan willen plaatsen.
Het zal de zon en mij werkelijk een zorg zijn wat er gevraagd wordt, zonder die vraag was de zon er wel en ik ook maar toch, het biedt een ingang om eens over waarheid na te denken. Of liever, te denken, nadenken voelt wat slaafs en weinig origineel aan.
volgende berichten »« vorige berichten