De zon na het laagste punt en weer opgaand, een nieuw begin.
De vraag wordt wel eens gesteld of ik wel goed wijs ben. Terecht, en niet eens zo heel vreemd daar datgene dat ik uitkraam vaak niet blijkt te passen binnen de heersende denkbeelden. Eigenlijk niets om me druk over te maken maar het wringt wel ergens. Dat ik niet begrepen word maakt niet zoveel uit, dat er geen communicatie meer mogelijk lijkt behalve over de heersende gepolariseerde onderwerpen die rechtstreeks uit één of ander mediakanaal sijpelen is wat zorgelijker. Althans, in mijn optiek.
Veelal vindt er een vorm van confrontatie plaats die neer lijkt te komen op de zogenaamde rationaliteit van zaken. Bouwend op een aantal premisses is iedere logica kloppend te maken en dat leidt tot wat wrevel bij liefhebbers van rationaliteit. Nét die ene schimmige aanname stelt het hele relaas op los zand waardoor alle logica, nog zo kloppend en mooi bedacht, nergens toe leidt.
Vele jaren van trouwe kameraadschap met een nogal uit de kluiten gewassen herder heeft tot wat zaken geleid die de blik op de wereld een beetje hebben bijgesteld. De vele gezamenlijke wandelingen leidden tot aardige gesprekken met mede-wandelaars, tot mensen die met een hele grote boog om je heen lopen en vooral meningen. Op afstand, dat dan weer wel.
Het dier in kwestie was een duitse herder, een vrouwtje met de grootte van een mannetje. Ontzettend lief, leuk, leergierig en ook in balans. Ze hield van spelen, slapen, meubels toen ze heel jong was en vooral van mensen. Op slechts een enkele uitzondering na was iedereen in orde, alsjeblieft hier heb je een bal of stok en speel met me. Ook andere honden waren leuk om mee te spelen, de keren dat ze een grom liet gaan was slechts bij heel opdringerige honden en dat was het dan ook wel. Ze had een vorm van natuurlijke rust over zich die zich niet dominant maar zelfverzekerd uitte. Nergens bang voor maar wel nieuwsgierig zonder opdringerig te zijn. Op de kat van de buurvrouw in de tuin na kon alles zijn zoals het was.
Zou je iets anders kunnen zijn dan jezelf?
Zou iets iets anders kunnen zijn dan wat het is?
Zodra een mens mens genoemd wordt, worden er allerlei eigenschappen aan toegedicht. Sommigen overduidelijk zichtbaar zoals handen, voeten en lichaam. Sommigen wat minder duidelijk en daarmee wordt er heel stiekem een vorm van moraal opgelegd, een mens zou zich zo en zo moeten gedragen. Of sterker nog, als mens moet je zo en zo zijn.
In een dagelijkse wereld die zich afspeelt tussen geboorte en dood lijkt er slechts plaats voor het leven. Een leven dat bepaald wordt door zowel interne als externe factoren. Van het hongerige gevoel in de buik tot een ervaren sociale druk zijn er zaken die vorm geven aan het eigen leven. Drijvende krachten die leiden tot actie en interactie.
Een leven zonder drijvende kracht is haast onvoorstelbaar waardoor iets als anarchisme net zo onvoorstelbaar lijkt. Zonder iets dat het leven voortdrijft komt het geheel tot stilstand als een serene rust waarin niets beleefd wordt. Een eindeloze stilte.
Al wekenlang zijn velen neurotisch op zoek naar een plek om de vinger te wijzen. Volledig gek gemaakt door de constante stroom aan leugens en propaganda moet er nu toch echt ergens naar gewezen worden. Een schuldige moet gevonden en gestraft worden. Psychotische wraak voor een aanslag op de comfortzone.
En ja, waarom ook niet? Waarom zal de vinger niet gewezen worden naar de schuldigen om daarmee recht te doen aan deze verstoring van de vrede?
volgende berichten »« vorige berichten