Al wekenlang zijn velen neurotisch op zoek naar een plek om de vinger te wijzen. Volledig gek gemaakt door de constante stroom aan leugens en propaganda moet er nu toch echt ergens naar gewezen worden. Een schuldige moet gevonden en gestraft worden. Psychotische wraak voor een aanslag op de comfortzone.
En ja, waarom ook niet? Waarom zal de vinger niet gewezen worden naar de schuldigen om daarmee recht te doen aan deze verstoring van de vrede?
Israël is een lijntje op een kaart, een abstractie die niets te maken heeft met mensen evenals het lijntje om gaza niets te maken heeft met mensen. Toch worden mensen betrokken in dit soort abstracties en eindigen als dader of slachtoffer van de meest onmenselijke daden. Mensen zijn het die elkaar dit soort wreedheden aandoen. Nog afgezien van de vraag wie er schuld heeft of een vermeend recht, gaat dit om mensen die elkaar afmaken. Simpelweg afmaken alsof het leven er niet toe doet, een blipje op een scherm of een getal in de statistiek.
Mensen zijn het die doden en gedood worden. Of er nu geloofd wordt in lijntjes op een kaart, Jehova, Allah of het vliegende spaghettimonster, vooraleerst is een mens mens en daarna pas gelovige. Zodra het geloof belangrijker wordt dan het mens-zijn is de mens ten dode opgeschreven en wordt de mens hierdoor verpletterd. Alle onmenselijkheid is te vinden in het feit dat er iets belangrijker gevonden wordt dan mens zijn. Wanneer naar Palestina of naar Israël wordt verwezen wordt vergeten dat het mensen zijn die het (moeten) doen. Mensen die iets boven zichzelf plaatsen.
Ook thuiszittend op de bank lijkt het belangrijker welke abstractie schuldig is dan welk leed de mens doormaakt die gelooft in abstracties als grotere werkelijkheid. Ja, ook de bankzitter kan niet meer aanvoelen dat het om mensen gaat. Liever gaat ie mee in de oorlogsretoriek en vragen om vernietiging van om het even welke abstractie dan dat ie probeert door te krijgen dat ie daarmee precies datgene doet wat ie veroordeelt. Door het opgeven van de eigen menselijkheid wordt ie een supporter van onmenselijkheid welke daardoor, geheel naar eigen wens, op het scherm wordt getoverd. Ja, bankzittende gelovige schreeuwer, ook gij.
Het is ook niet zo heel eenvoudig om in deze kolkende poel van onmenselijkheid nog iets te vinden dat niet rijp lijkt voor vernietiging. Propagandatroepen staan ieder moment van de dag klaar om u vooral te verleiden tot het opgeven van iedere menselijkheid ten faveure van een groter doel. Iets dat leidt tot nihilistische groepjes als CIDI die zichzelf continu in de voet schieten door maar te blaten over onmenselijkheden die ze zelf propageren. Groepjes mensen die zichzelf een abstractie noemen en daarmee de eigen onmenselijkheid etaleren.
Het lijkt heel wat om een overwinning binnen te halen, om beter te zijn dan een ander of een vorm van gelijk af te dwingen. Maar ja, om te kunnen winnen zijn er ook verliezers nodig en slechts wanneer beseft wordt dat je elkaar altijd nodig hebt, kan een spel gespeeld worden. Wederzijds respect, niet omdat het zo nodig moet maar omdat het duurzaam niet anders kan. Een vorm van gelijkwaardigheid die winnen en verliezen mogelijk maakt is iets anders dan een parasiterende abstractie die zichzelf uiteindelijk ontdoet van zichzelf.
Het gaat om mensen, niet om idealen die slechts kunnen bestaan bij het opgeven van menselijkheid. Een vliegtuig dat neerstort leidt tot menselijk leed, het leed van verloren naasten dat duidelijk maakt dat de mens die gestorven is gemist wordt, dat de gestorvene belangrijk was en is. Dat de mens belangrijk is. Alle vervolg dat daarop in abstracties als Rusland, seperatisten enzovoorts ten tonele wordt gebracht gaat voorbij aan datgene waar het om draait: mensen en menselijkheid.
Er is een mens te vinden in ieder mens. Ieder groepje met haar aanhangers of gelovigen dat iets belangrijker vindt dan iedere mens leeft als een terroriserende plaag onder de mensheid. Parasitair onbegrip dat de eigen angst voor de ander voedt en alle menselijkheid uit de mens haalt.
Let's point fingers! Mirrors please!