Een koppeling tussen perceptie en werkelijkheid.
Alle beschrijvingen van Egyptische goden zijn interne mogelijkheden en strijdplatformen in het menselijke brein, alle strubbelingen en tegenstellingen die je in het brein tegenkomt zul je ook ervaren in de werkelijkheid om je heen. Dit niet alleen in figuurlijke zin maar juist zo letterlijk als maar enigszins voor te stellen is.
Het duivelsconcept of slechte goden, demonen zo je wil zijn niet meer of minder dan eigen denkpatronen en daaraan gekoppelde uitvoeringen. Zo zal een angst leiden tot andere daden en kijk op de wereld dan een daad uit een gevoel van verliefdheid.
Ofwel twee pijlers die als een onlosmakelijk geheel vorm geven aan onze perceptie.
Om iets te manifesteren is er een onderscheid nodig, licht heeft donker nodig, muziek heeft stilte nodig, alles heeft een onderscheid of wel een tegengesteld iets nodig om zich te manifesteren. Probeer je eens voor te stellen dat er alleen wit zou zijn, hoe zou je dan een letter weer kunnen geven?
Een veelal onbegrepen begrip liefde en een nog meer onbegrepen begrip angst is ook zo’n stelletje. Waar veelal wordt gedacht dat haat het tegenovergestelde is van liefde, is voor mij is haat enkel het ontbreken van liefde. Laten we voor nu eens zo proberen:
Angst is een illusie van dingen die niet bestaan, een hersenschim, een inbeelding die mogelijk waarheid kan worden maar het (nog) niet is.
Liefde is een gevoel van dankbaarheid voor de dingen en mogelijkheden die daadwerkelijk bestaan, voor jezelf en alles om je heen. Zou dat allemaal niet bestaan dan zou je zelf ook niet (kunnen) bestaan.
We zijn helemaal de weg kwijt en hebben werkelijk geen enkel idee waar we volledig de mist in gaan. Als slachtoffers van een maatschappij die volledig geënt is op geld, ego en macht verliezen we nog wel eens iets uit het oog, namelijk de maatschappij of het systeem waarin we leven en onszelf in deze.
Een kleine vraag om wat begrip.
Voor zover we de geschiedenis kennen zijn we als soort bang geweest voor de dood of een slecht leven in het hiernamaals, dit is in de huidige maatschappij voor veel mensen vervangen door een angst om ‘niets’ meer te hebben. We rennen rond, willen geld om de eigen angst te beteugelen en gaan daarbij in meer of mindere mate over lijken. Lijken die we niet direct zien maar waar we soms wel mee geconfronteerd worden, de dak- en thuislozen, de bijstandsmoeders, de zwervers, vluchtelingen, kinderarbeid in de derde-wereldlanden.
De overlevering van de hermetische filosofie, Hermes Trismegustus, ook wel Thoth de Atlantiër genoemd en zijn smaragden tabletten bevatten de zeven basisprincipes of natuurwetten.
De Kybalion beschrijft onder anderen deze principes en de inhoud van de Tabletten van Thoth vind je hier vertaald in het nederlands.
Een kleine opsomming van de zeven wetten en een inleiding in hun betekenis:
1. De onstoffelijke natuur van het universum
Dit is het principe van de onstoffelijkheid van het universum: Het universum is geestelijk en onstoffelijk. Het universum is in alles, en alles is in het universum! Alles is uit de geest ontstaan en keert ook weer tot de geest terug. De geest is de oorsprong van alles en de natuur van alles is geestelijk.
De natuurwetten zijn mijn ingang geweest, een blokkade die ik op jongere leeftijd ervoer wanneer ik sommige natuurwetenschappelijke informatie tot mij moest nemen heeft mij uiteindelijk op een pad gezet. Niet dat ik het niet begreep of kon begrijpen maar er was een vorm van grote onrust in mij bij het me eigen maken van deze informatie uit onze standaard educatie.
Wel was ik zeer geïnteresseerd in de natuurkunde, vooral elementaire fysica. Dat heeft geleid tot een uitgebreide studie van het standaard model, Einsteins relativiteit, quantum mechanica en stringtheorie.
Waar de huidige wetenschap zo ongeveer stopt bij quantum probability en het quantum observer-effect uit een bepaalde angst om de objectiviteit te verliezen waren enkel deze “problemen” voor mij voldoende om een verband te leggen tussen mind en matter.
Niet zomaar, ik zag de fractal in het geheel van de natuur, een functie die huidige en voorgaande status nodig heeft om tot een volgende stap te komen, een volledig autonome functie, een concept draaiend tot in de eeuwigheid.
Na alle commotie rond verkiezingen en meer van dat soort onzalige ideeën die alleen maar lijken te leiden tot nog meer vervreemding, afstand en tunnelvisie werd het toch maar eens tijd voor een kleine reality-check.
Er werd toch wat geroepen:
– we moeten de polarisatie aanpakken, er kwam meer polarisatie.
– we moeten meer samenhang creëren, er kwam meer versplintering.
– we moeten de integratie bevorderen, er kwam meer onbegrip.
– we gaan voor een sociaal Nederland, asocialiteit viert hoogtij.
– iedereen telt mee, er moeten wat mensen de grens over.
– samen leven samen werken, leven voor de één, werken voor de ander.
– de zorg kan beter, de focus ligt op het managen van de zorg.
– het moet veiliger, er kwam meer controle.
volgende berichten »« vorige berichten