Arthur C. Clarke:
Any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic.
Een wetenschap die enkel en alleen gegevens en kennis hierover als wijsheid beschouwt staat nog volledig in de kinderschoenen, de eigen ervaring dat kennis nog ver verwijderd ligt van wijsheid leidt tot Solomons vraag om wijsheid.
De aanwezigheid van kennis en het besef dat er niet genoeg wijsheid aanwezig is om deze te delen leidt tot een spagaat. De idee dat een ieder zou kunnen beschikken over de mogelijkheid om stukjes steen als die van Baalbek moeiteloos rond te kunnen gooien, zou wel eens snel tot een volledige uitroeing van de mens kunnen leiden.
De andere kant met de blik op oneindig:
De natuurlijke groei-reeks van Fibonacci:
0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, 610, 987, 1597 en zo verder convergeert naar een verhouding van Φ = 1,61803398…. tussen de opeenvolgende getallen.
Phi Φ is een leuke verhouding, enigszins natuurlijk als gulden snede en nog wat meer namen.
De enigszins arbitraire start met het getal 0 en 1 voor de Fibonacci reeks en enkel en alleen positief geeft wat te denken, laten we eens kijken:
Een werk van Plato met een enigszins dualistische inslag.
De republiek is de staat. Maar welke staat? Je omgeving, het land waarin je leeft, of… de staat van ontbinding in je hoofd?
In zijn werk beschijft hij vijf staatsvormen, lopend van aristocratie naar timocratie, oligarchie, democratie om te eindigen bij tirannie, even kort:
Aristocratie: een wereld geregeerd door koningen en filosofen – geleid door wijsheid
Timocratie: een wereld geregeerd door militaire macht – geleid door een verval aan wijsheid
Oligarchie: een wereld geregeerd door bezittende macht – geleid door een passie voor bezit
Democratie: een wereld geregeerd door een vals gevoel van vrijheid – geleid door verlangens
Tirannie: een wereld geregeerd door een enkele macht – geleid door angst
Muziek, wat noten in een pythagoraans systeem maar dan anders, een eerste poging.
en Fibonacci in muziek, harmonie in groei
Creative commons natuurlijk.
Het idee dat recht gedefinieerd moet worden is mijns inziens fundamenteel fout, het zorgt er impliciet voor dat plicht ontstaat en meer van dat soort onzalige ideeën als veroordelingen op basis van een aantal letters op papier. Het betekent onvoorwaardelijk vasthouden aan een eerder gedefinieerd idee dat een ieder opgedrongen wordt.
Spreken over natuurrecht zonder de natuur an sich te begrijpen leidt tot dit soort gedachten.
Er zijn enkel natuurwetten welke alle tot symbiose en groei leiden voor alle dier- en plantensoorten, kijk maar rond, bloemetjes en bijtjes, paddestoelen en bomen, gras en koeien, alle nemen ze van wat er is en geven ook terug, zonder uitzondering geven ze meer terug dan ze nemen, een duurzaam systeem derhalve. Er is slechts één uitzondering: de mens, een wezen dat denkt het beter te weten dan de natuur waar ze zelf een onderdeel van is.
Wanneer we zouden kunnen inzien hoe de natuur tot groei en bloei komt dan hoeven we geen regels te verzinnen, het grote voorbeeld is er al, het heeft zelfs ons als mens voortgebracht, vanwaar de arrogantie dat we het beter zouden kunnen? Groei is natuurlijk, schaarste niet.
Onze uitwisseling van potentieel van de een naar de ander is de stroom van geld, de dualiteit ligt in het volgende: Ons vermogen om arbeid te verrichten is één, kapitaal is de ander.
Door werk te verrichten verkrijgen we kapitaal maar verlagen we ons potentieel om werk te verrichten, door iemand werk voor ons te laten verrichten, hebben we meer tijd om zelf te werken dus meer potentieel maar we moeten hiervoor wel geld uitgeven. In een uitgebalanceerde wereld zou een hele hoop werk verricht worden waarna gerust kan worden wetende dat het geld dat je nu uitgeeft een ander de mogelijkheid geeft te rusten terwijl jij weer aan het werk bent.
volgende berichten »« vorige berichten