Nog voor een kind geboren bent drukt er al een last op de jonge vrucht waardoor het al een beetje gekneusd ter wereld komt. Alle ouderlijke liefde is erin gestopt maar het lichaam van de moeder is al uitgewoond door stress, onzekerheid en schuldgevoel. Gelukkig zit het ook vol met hoop, hoop dat het kind wel een fijn bestaan op kan bouwen.
Ouders kijken vooruit, het kind dat ter wereld komt heeft nog geen verleden en kan alleen maar vooruit kijken. Het traject ligt naar voren waarbij er voor de ouders en het kind tot wel twintig hulpverleners tegelijk klaar staan om het gezin en het kind vooruit te helpen. Ook scholing is toekomstgericht, leer als kind de vaardigheden die nodig zijn om een toekomst op te bouwen, een plek in de maatschappij te bemachtigen die beter is dan nu.
Het wordt vaak gehoord, anarchie is op z’n hoogst een utopie. Iets dat nooit gaat werken vanwege menselijke eigenschappen. Het kan enkel en alleen tot ellende leiden. Linkse rakkers, krakerstuig, staatsondermijnend gespuis en geen respect voor wet en gezag. Alles zou te debunken zijn maar daarmee wordt enkel de stellingname van de gesprekspartner voeding gegeven. Misschien dat het eens over een andere boeg gegooid kan worden, een boeg die feitelijk onze staat van anarchie onderbouwt.
Er lijkt een wereld te bestaan die zich laat verdringen, de echte wereld, de tastbare wereld waarin mensen leven, dieren spelen en planten groeien. Een wereld die aan elkaar hangt van onderlinge afhankelijkheden, processen en interacties waardoor een prachtig schouwspel van harmonieuze groei is waar te nemen.
Deze autonome wereld wordt van binnenuit bedreigd door een zelf gecreëerd virus dat zich al parasiterend vermeerdert. Een terminaal proces dat uiteindelijk ook zichzelf teniet zal doen.
Ruimte scheppen door het bestaan van meerdere mogelijkheden om zaken te bezien te onderkennen. Een actieve bezigheid die soms veel vraagt door na te denken voordat er geroepen wordt.
Het gelijk hoeft niet belangrijk te zijn, de bewustwording van het feit dat er meerdere visies zijn roept op tot zelf nadenken voordat er ook maar iets wordt aangenomen of geroepen. Iets dat node gemist wordt door velen die het belang er van inzien en als volslagen idioot wordt ervaren door hen die het relativerend vermogen nog niet ontwikkeld hebben.
Oftewel de staat, deze is voor mietjes en schreeuwers die niet op zichzelf en anderen willen of kunnen vertrouwen.
Sjeez oordelen en vooroordelen, toe maar. Nou nee, niet echt maar voor een statement kan het wel eens handig zijn.
Bij deze dan maar, mietjes en schreeuwers. Angstkreten van hen die bij gebrek aan vertrouwen in zichzelf en anderen een heilig geloof leggen in een virtueel instituut. Een instituut dat uiting geeft en steeds meer uiting moet geven aan de eigen onvrede.
Zo, stelletje cynische staatsondermijnende antisociale terroristische zogenaamd wakkeren. Zijn jullie eigenlijk wel blij?
De strekking van een vraag die mij gesteld werd in een gesprekje over anarchie en geld. Het is een puur persoonlijk antwoord dat ik toch maar eens wou delen want de vraag was wel degelijk legitiem.
Hoe blij ben ik eigenlijk geworden van alle anarchistische uitspattingen, denkbeelden en ontdekkingen en hoe uit zich dat?
volgende berichten »« vorige berichten