Welkom in het theater, uw gastheren heten u alvast van harte welkom en hopen dat u zich hier zo goed thuis voelt dat er geen noodzaak meer is het theater te verlaten. Zeer gewaardeerde gasten, zoals de Eagles ooit al zongen kunt u op ieder moment uw uitrijkaart kopen maar het uitrijden zelf is weer een heel ander verhaal en daarmee zijn we dan precies waar we zijn willen, bij het verhaal. Het verhaal over u en het theater.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen, anarchisme is niets en niet voor de massa. Alle goede bedoelingen ten spijt, alle utopische gedachten over een samenleving waarin er een collectief wij is dat het anarchisme verbeeldt zijn slechts illusies. Illusies welke een concept blootleggen maar dat in realiteit niet door een collectief wij realiseerbaar is, kan zijn of ooit tot werking kan komen.
Toch kost het moeite om iets vrijers te bedenken dan een anarchistische samenleving, een blik op andere systemen laat duidelijk zien dat deze slechts bestaansrecht verkrijgen door een opeisbare onderwerping aan één of andere doctrine. Het valse wij-gevoel, de opoffering van jezelf aan een gemeenschappelijkheid die eerder dwingend dan ondersteunend is aan de individuen die het wij maken, is een morele duimschroef die steeds verder aangedraaid wordt.
Leef niet om te werken maar werk om te leven, een wijsheid die menig tegeltje aan de wand siert en zoals met zovele wijsheden het geval lijkt te zijn gebeurt precies het omgekeerde. Goed dat die tegeltjes er zijn, het herinnert ons er misschien aan dat er mogelijk nog wat te doen valt.
Onbewust worden de wijsheden op de tegeltjes wel onderkend, het resoneert en alhoewel het nog niet direct duidelijk is hoe het te bereiken is, lijkt het een goed idee. Totdat er werkelijk over nagedacht wordt blijft het een mooi streven om even later een onmogelijkheid te zijn geworden. Niet zozeer omdat het onmogelijk zou zijn maar er worden wat obstakels in het denken opgebracht die de weg naar het doel blokkeren. Het ideaalbeeld is voorstelbaar, de weg er naar toe niet.
En opeens was alles waardeloos geworden. Niet dat je er niets meer mee kon maar de waarde als in prijs was weg, gewoon opgelost in het niets. Waar je een paar dagen geleden nog een fortuin neer moest tellen kon je nu gewoon bestellen en binnen korte tijd werd het afgeleverd, het bedrag op de rekening: nul.
De buurman had net een nieuwe auto besteld, zo'n glimmend geval en de prijs was weer hetzelfde, nul. Vele buurmannen moesten er nog aan wennen dat het niet meer belangrijk was in wat voor auto je reed, je kon elke bestellen die je wilde en daarmee was het ego-verlengstuk verworden tot een simpel gebruiksvoorwerp, verschillende modellen, dat wel, maar allemaal even duur of goedkoop zo je wil, nul.
Een bezoek van Eric Dollard aan één van de sites van het Marconi draadloos systeem dat gebaseerd was op het werk van Nikola Tesla.
Het lijkt erop dat het slechts te verliezen is, een ongebreideld enthousiasme voor iets nieuws dat na verloop van tijd afbrokkelt tot iets waar je meer last dan gemak van hebt en uiteindelijk best zonder kunt. Een nieuwe auto, fiets of liefde, allemaal zijn ze spannend, opwindend en zorgen voor een roze bril waardoor ze bekeken worden, vol vertrouwen worden de komende jaren van het samenzijn tegemoet gezien. Een vertrouwen dat het nieuwe blijft geven wat er van verwacht wordt.
Wanneer de wittebroodsweken achter de rug zijn en het beeld wat helderder wordt blijken er vaak toch ook wat nadeeltjes aan de laatste aanwinst te zitten, het eerste scheurtje is gekomen hoewel dat toch vaak nog met de mantel der liefde bedekt kan worden. Een klein krasje valt nog wel weg te poetsen maar op enig moment houdt het poetsen op en maakt de euforie van de laatste aanwinst plaats voor een nieuwe vorm van omgang met dat wat het is. De auto wordt niet meer gepoetst maar vindt slechts één keer per 3 maanden nog een weg naar de wasstraat, de pekel op de fiets blijft nog maanden zitten en de liefde wordt slechts taakverdelen.
volgende berichten »« vorige berichten