Best wel raar eigenlijk hoe dingen werken. Nu, achteraf, kan ik het een beetje zien maar het had best wat tijd nodig om door te dringen. Het begon met een kriebel of een gevoel dat er wat gedaan kon worden. Iets was er, iets leefde maar ik kon er de vinger niet op leggen. Diep van binnen borrelde iets dat naar buiten wilde maar ik begreep het nog niet. Heel langzaam werd uiteindelijk het beeld wat helderder en ook de richting duidelijk. Een missie was geboren.
Hoi,
een tijdje geleden kreeg ik de diagnose schizotypische persoonlijkheidsstoornis opgespeld. Dit is een stoornis die in de DSM-V, het boekje voor psychiaters, als volgt is getypeerd:
Wat zoeken we? Of lopen we ergens voor weg?
Na een leuk weekendje sturen in de Eifel waar de wegen bochtig en allerminst saai zijn rest er altijd nog zo'n saaie terugreis vanaf het zuiden des lands. Een tunnel in de buurt van Roermond maakt het wat leuker.
Als er iets is dat tot de verbeelding spreekt is dan het wel vrijheid, een ideaal dat het voor velen waard is om voor te leven of te sterven. Er worden zelfs politieke partijen voor opgericht en het zal weinigen ontgaan dat vrijheid iets ongrijpbaars is dat continu bedreigd lijkt te worden. Mogelijk is vrijheid vanwege haar ongrijpbaarheid dan ook slechts een idee dat maar moeilijk werkelijkheid schijnt te worden. De vraag of het kan bestaan dient zich dan ook aan.
Paniek in democratieland. Een kleine 6 miljoen mensen hebben de meerderheid zoek doen raken.
Ondanks de grote zorgvuldigheid en allerlei bemoedigende woorden is het het electoraat niet gelukt om voor zichzelf een vertegenwoordigende meerderheid te vormen. Althans, geen meerderheid die aanvaard kan worden door een democratie. Zou de conclusie getrokken moeten worden dat de democratie niet meer bestaat?
volgende berichten »« vorige berichten